خداحافظ

     همه کوچه ها روزی به بن بست می رسند . دیگر فرقی نمی کند اول کوچه ایستاده باشی یا آخر کوچه . چه آن کوچه ، کوچه قدیمی پر از انتظار باشد یا چند کوچه آنطرف تر . مهم این است که روزی همه چیز را فراموش  کنی و از نو بسازی .

     فراموش می کنی . از نو می سازی . دوباره می شوی اما هنوز هم همه کوچه ها بن بست است و هیچ کس باور نمی کند که تو تا آخر کوچه رفته باشی . چون هیچ کس تا آخر کوچه بن بست نمی رود .

 

 

برای ادامه دوستی ندیدنیمان به کوچه بن بست سر بزنید :

http://www.Koocheiebonbast.mihanblog.com

تولدی ديگر ...

سلام

 حرف زيادی نيست که بگويم . اگر اصرار دوستان نبود چند وقت پيش اين وبلاگ را تعطيل می کردم ( البته قصدش را هم داشتم ولی ...) .بگذريم .

چند ماهی ميشود که درست و حسابی به اين دنيای مجازی سری نزده بودم . بد هم نبود . به يه تعطيلات حسابی احتياج داشتم . هر چند قبل از اينها هم بهتر از اين نبودم . ولی لا اقل ذوق نوشتن داشتم اما اين چند ماهه اصلا حس نوشتن نبود . ( به قول سيد مهدی : محمد رفته سربازی تو چرا کم کار شدی ).

به زودی اسم وبلاگ رو عوض ميکنم . شايد طرح و ادرس رو هم عوض کنم ولی فقط شايد . الابته تغيير اسم وبلاگ حتما اتفاق ميفته . به زودی . . .

 

 

اين غزل رو خيلی دوست دارم . خيلی مراقبش بودم . شما هم بخونيد . نظر بديد و مراقبش باشيد : 

 

دو روز مانده به بهمن  شب بلوغ تنت

شب هبوط کسی بر تبلور بدنت

صدای هلهله می آيد از محله‌تان

صدای آمدن نو بهار زن شدنت

هميشه مثل کلافی پر از گره ... اما

چه ساده باد خزيدَست زير پيرهنت

پر از کنايه و ابهام می گذشتی و بعد

 نبود واژه بکری که وا کند دهنمت

حرمسرای غزلهای بکر من بودی

به سوی فاجعه وا شد لبان بی سخنت

و دستهای پر از التماس من خشکيد

به سوی تک گل اميد مانده در چمنت

هميشه قسمتم از تو سکوت بود و نگاه

و عاشقانه يک شعر . شعر آمدنت

عروس حجله يک مرد ديگری امشب

عروس شعر من  ای هر غزل غزل کفنت.

 

 

 

 

 

تا شقايق هست زندگی بايد کرد

تا بعد. . .